Hani bir kız vardı, gözleri suskun,
Kahkahalar arasında en yorgun.
Bir köşede durur, herkese uzak,
Kalbinde bin kelime, dilinde durgun.
–
Gözleri doldu ama düşmedi yaş,
Bir cümle bile edemedi, dili taş.
Kendi içine gömdü fırtınaları,
Sustu… çünkü söylemek en ağır savaş.
–
Bir köşede beklerdi, gözleri nemli,
İçinde bir dünya kimse bilmezdi.
Kalbinin ucunda kırık cümleler,
O gece, en çok kendine küserdi.
–
Elleri ceplerinde bir sığınak arar,
Gecenin karası kadar ağır bakar.
Sanki bir romanın unutulmuş kızı,
Kalbinde bin cümleyle tek başına ağlar.
–
Suskunluğu seçti, sözler boğazında,
Yanındakiler yabancı, dost maskesinde.
En yakını bile başkasından yana,
Yalnızlığa sarıldı kalabalık içinde.
–
Adını bilmediği bir hüzünle yoğrulmuş,
Üşürken dost bildiklerinden soğumuş.
Ve en yakın sandığı en uzak olmuş,
Bir kış gecesi, kalbinde sessizce donmuş.