Dokunmadan sevebilir mi bir insan,
Görmeden, duymadan, sarılmadan?
Eli eline değmeden titrer mi kalbi,
Gözlerinin içine bakmadan “seviyorum” diyebilir mi?
–
En mutlu anları paylaşmadan,
En zor günlerde omuz omuza durmadan,
Yaraları birlikte sarmadan,
Birbirine bağlı kalabilir mi iki can?
–
Sözler yetersiz kalır mı sevgiyi anlatmaya,
Sessizlikte bile bulabilir mi ruhunu tamamlayanı?
Bir hayalden ötesi olur mu bu his,
Zamanı ve mekanı aşar mı bu giz?
–
Belki bir bakış yeter, belki bir düş,
Belki de yürekten bir çağrının sesidir bu güç.
Hiç dokunmadan, görmeden bile,
Bağlanır ruhlar, mesafeler erir sessizce.
–
Çünkü sevgi bazen sınırları aşmaktır,
Uzaktan bile bir kalpte yaşamaktır.
Sarılmadan, ama hep yanında gibi,
Birlikte yürümek ve nefes almaktır.