Ne keşkeler sığdırdık bu kısa hayata,
Gülüşler yarım kaldı, sözler hep yarıda,
Ne kırıklar biriktirdik sessizce hayatta.
Bir ömür taşıdık yükü, gönlümüzün kıyısında.
–
Ne döndü gidenler ardına baka baka,
Her şey biraz daha ağır şimdi bağrımızda,
Ne biz aynı kaldık geçen onca zamanda.
Büyüdük kırıklarımızı saklaya saklaya.
–
Ne baharlar eskittik o soğuk kışlarda,
Umutlar rehin kaldı, uzak diyarlarda,
Ne vedalar gizledik yaş dolu bakışlarda,
Savrulduk rüzgarın estiği her bir yanda.
–
Ne yollar tükettik hep aynı duraklarda,
Yorulduk kendimizden kaçtığımız anlarda,
Ne sırlar gömdük o dilsiz duvarlarda,
Sustukça eksildik bu yalan dünyada.
–
Şimdi bir yorgun akşamın ıssız eşiğinde,
Gölgesi silinmiş, soluk bir hayatın izinde.
Ne yangınlar söndürdük bu ömür beşiğinde,
Herkes kendine yabancı, kendi sesinde;
Biz aslında en çok, kaybolduk kendimizde.