Bir tebessüm kaldı yüzümde solgun,
Aynaya baktım… tanımadım, yorgun.
Sesim boğulmuş gecenin içinde,
Kendime susmak… en eski borcum.
–
Gün doğsa neyleyim, karanlık içim,
Işık değmiyor hiç kırık düşünce.
Adım unutulmuş bir sokak gibi,
Geçip gidiyor herkes düşünce.
–
Geriye ne kaldı bunca susuştan?
Karanlığa karışan bir nefes kadar.
Yaşamak yalan, bense unutulan,
Kendimden geriye, bir hayal kadar.