Etrafım bulanık suretlerle dolu.
Hepsi tanıdık, ama gerçek değil.
Sorular var dudaklarında,
Cevaplarsa pek meçhul.
–
Bir boşluk var içimde,
Sanki hiçbir şey sığmıyor gibi.
Ne söylersem eksik kalıyor,
Ne hissetsem fazla.
–
Adım atsam, batıyorum,
Kalsam, yavaşça boğuluyorum.
Karanlıkla dost olmuşum,
Aydınlıktan kaçıyorum.
–
Yürüdüğüm yol değil sanki,
Her adımımda biraz daha siliniyorum.
Kendimi tanımaya çalıştıkça,
Başka birini görüyorum.
–
Zaman geçmiyor değil,
Ben geçemiyorum içinden.
Geçmiş omuzlarıma çöktükçe,
Sürünüyorum olduğum yerde.
–
Artık ne sen varsın ne de ben,
Birbirinden ayrı iki ruh ve beden.
Yaşıyorum, ama neden bilmiyorum,
Belki de ölmeyi bile tam beceremiyorum.